“İnsan sevdiğiyle beraberdir.” buyruluyor.
Bu konuyu düşünmek şart. Biz kimi seviyoruz ve kiminle beraberiz. Muhakaki kişi sevdiğiyle haşrolacaktır. Ayrıntısıyla düşünürsek popçuyu seven popçuyla, kafiri seven kafirle, Kainatın Efendisi’ni (sav) sevende inşallah onunla beraber dirilecektir. O gün her kez kanter içinde ter dökerken o Allah’ın gölgesinin altında güven içinde olacaktır. Mesele gerçekten önemli. İnsan, seveceği insanda da belli özellikler aramalı. Bu özelliklerin en başında da “ehli iman” olmalı. Kuran-ı Kerimin emirleriyle amel ediyor olmalı. Yoksa sesi güzel, yüzü güzel, konuşması güzel… bir kızı veya erkeği sevmek onu gibi olmaya çalışmak insana bir şey kazandırmayacak daha da kötüsü helake sürükleyecektir
29 Temmuz 2006